Vanochtend voordat we moesten uitchecken, ben ik met een reisgenoot eerst een stuk langs de boulevard gelopen totdat we een tent tegenkwamen waar je iets kon drinken zonder dat je eerst voor de toegang moest betalen. We bestellen allebei een sapje, waar we lang op moeten wachten en we hebben niet heel lang voordat we de sleutel moeten inleveren. Komt de ober eindelijk aanzetten met de sapjes, laat hij ze allebei omvallen. Wel sneu voor hem. Wanneer de nieuwe glazen komen, moeten we ze snel leegdrinken en teruglopen. Wel lekker wakker worden hoor, zo aan de Middellandse Zee. Ik had eigenlijk nog even in zee willen zwemmen, maar dat had dan bedekt gemoeten (omdat dat hier nu eenmaal zo hoort bij vrouwen) en daar had ik geen zin in, omdat de kleding dan nat de koffer in moet.
Na het uitchecken laten we de koffers in het hotel staan. Met een paar slenteren we nog wat door straatjes met winkels en kraampjes. Eerst geeft een opa ons snoepjes en later nodigt een man uit Soedan ons bij hem thuis uit. Een jongen vraagt aan mij of we fotografen van National Geographic zijn. Ik snap die vraag wel, want we zijn bijna de enige toeristen hier. En dat in een miljoenenplaats aan de kust. Het verbaasd me nog steeds. Langs een straat drinken we nog even koffie en thee. Vier thee en drie koffie voor iets meer dan twee euro. Dat gaat je in Nederland niet lukken. Het is vrijdag en dus weekend hier (vrijdag en zaterdag). Het is dan rustiger op straat, maar er is nog steeds genoeg te zien. En mensen kijken is natuurlijk altijd leuk.
Om half 2 vertrekken we met de bus terug naar Caïro. De rit duurt weer een aantal uur. Aan het begin van de avond komen we aan bij het treinstation. Daar nemen we afscheid van Ali de buschauffeur. Deze bus gaat niet verder mee op reis. Er is veel beveiliging rond en op het station. We worden allemaal met onze koffers en tassen richting restaurant gedreven en het liefste hebben ze dat we daar ook blijven, want dan kunnen ze ons in de gaten houden. De NS heet hier Egyptian Railways. Tegen achten stappen we op de slaaptrein naar Aswan. Een belevenis op zich. De coupes zijn voor twee personen, maar in blokken van twee zijn de coupes aan elkaar geschakeld. Naast ons zitten nog twee dames van onze groep, dus we houden de tussendeur open. Gezellig en het geeft een net iets minder benauwd gevoel. We krijgen avondeten in de trein en dat smaakt goed. Ik ben moe en ga al gauw in bed liggen. Ik lig bovenin en de bodem voelt hard aan, maar door het gewieg van de trein val ik al snel in slaap.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten