Vanochtend na het ontbijt heb ik me eerst aangesloten bij de groep die met de boot naar Kitchener’s Island ging. Dit is een klein eiland in de Nijl met een mooie botanische tuin met allerlei subtropische, exotische en zeldzame bomen en planten. Lord Kitchener kreeg het eiland toen hij van 1911 tot 1914 consul-generaal in Egypte was. Vanuit het Engelse koloniale imperium werden hier bloemen en planten vanuit de hele wereld geplant. We lopen een tijdje rond, maken foto’s en stappen dan weer op de boot terug naar het hotel.
Daarna besluiten we om met z’n vieren (met de taxi) naar het Nubische museum te gaan. Dit relatief jonge museum beschikt over een collectie objecten die in Nubië, de poort naar Afrika, werden gevonden. Aan de hand van de uitgebreide collectie foto's, sieraden, gebruiksvoorwerpen, beelden etc., krijg je een mooi zicht op de Nubische cultuur vanaf de prehistorie tot het heden. Het oorspronkelijke leefgebied van de Nubiërs ging tevens verloren bij de aanleg van de Aswandam en het Nassermeer. Het betreft dus de tastbare geschiedenis van het 'verdronken land'. Steeds meer wordt ons duidelijk hoeveel cultuur plaats heeft moeten maken voor het water. En daarbij is helaas niet alles gered.
In een enorm oude Peugeot taxi met een mooi blauw bontje achterin, ga ik weer terug. Cool! Hoe kan het dat die auto’s überhaupt nog rijden?!
Het mooiste deel van de dag start aan het eind van de middag. Een reisgenoot heeft een Egyptische vriend, Mohamed Arabi, ook wel bekend als ‘the birdman of Aswan’. Hij heeft op de westoever van de Nijl zijn Nubian farm. We boeken een arrangement bij hem, waar bijna de gehele groep aan mee doet. Dit betekent dat we bij het hotel worden opgehaald met zijn boot en over de Nijl touren, terwijl er verteld wordt welke vogels we zien, hoe de bomen heten en welke vissen er in het water zwemmen. De groene bijen-eter, een klein vogeltje vind ik het mooist. We zien ook nog wat tilapia visjes uit het water springen. Het zitten op de boot en om je heen kijken geeft sowieso al een vakantiegevoel.
Uiteindelijk komen we aan bij de oever waar we moeten uitstappen. De mensen die willen zwemmen in de Nijl worden naar een gebouwtje geleid waar je kunt omkleden. Uiteraard ga ik ook zwemmen. Het water is eerst erg koud, maar als je er eenmaal door bent is het lekker. We mogen niet te ver want de stroming is sterk. Sommigen laten zich weerhouden door enge verhalen over parasieten in de Nijl, maar het water ziet er schoner uit dan bij ons. De locals drinken het water zelfs.
Na deze opfrissing kleden we ons snel weer om, want we willen de zonsondergang niet missen en daarvoor moeten we een hoge duin achter de farm opklimmen. Eenmaal boven en uitgepuft, zitten we allemaal even rustig tot de zon onder gaat. Het laatste stukje gaat snel en je ziet hem echt zakken, dat heb ik nog nooit eerder gezien. Mooi!
Eenmaal weer beneden nemen we plaats aan grote tafels en gaan we gelijk eten. Vooraf hebben we moeten opgeven of je vis, kip of vlees wilde. Ik heb een vispotje (tilapia) en dat smaakt erg goed. Uiteraard ook weer in combinatie met schalen groente, aardappelen, brood en saus. En, een biertje erbij. We smullen er allemaal van, maar het is veel te veel om op te kunnen. Voor de mensen die koffie na willen, wordt er naast het krokodillenhok speciaal koffie gezet boven het vuur, met een mengsel van specerijen. Moe maar voldaan worden we na afrekening weer teruggebracht in het pikkedonker. Dit was een mooie dag!
We zitten nu op de helft van onze reis. Bij ons hotel nemen we met een paar nog even een drankje en proosten op de tweede helft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten